Z NIEBA WYSOKIEGO

       E        A E          A        H7 E 
1. Z nieba wysokiego BĂłg zstÂąpiÂł na ziemiĂŞ, 
E         A E                    H 
aÂżeby do nieba wywiĂłdÂł ludzkie plemiĂŞ. 
  E    H7 E    A   H7
Bierze osobĂŞ Dzieciny, 
E    H7   E      A H7
opÂłakuje ludzkie winy. 
 E    A  H7 A E
Syn Boga jedyny.

2. ZniÂża swĂłj Majestat KrĂłl caÂłego Âświata, 
opuszcza tron nieba, a z ludÂźmi siĂŞ brata. 
Bóg niezmierny, w ¿³óbku ma³y, 
zapomina BĂłstwa, chwaÂły,
by Âświat zbawiÂł caÂły.

3. Mieœci siê we ¿³obie Nieograniczony, 
w pieluszki spowity, na sianku zÂłoÂżony, 
choĂŚ Mu zimno, nie narzeka, 
chĂŞtnie cierpi dla czÂłowieka, 
Âłez pokutnych czeka.

4. PoÂśpiesz wiĂŞc grzeszniku, Dziecina ciĂŞ wzywa, 
Âłatwy masz do szopy przystĂŞp, gdzie spoczywa. 
Wszak nie grozi, ani Âłaje, 
ale rÂączki ci podaje,
odmieĂą obyczaje.

5. Zbawienie jest twoje w rĂŞku tej Dzieciny, 
proÂś tylko ze Âłzami, odpuÂści ci winy. 
Patrz, na rÂączkach ma powicie, 
karaĂŚ nie moÂże, bo dzieciĂŞ,
tylko dawaĂŚ Âżycie.